Heading to Las Vegas

Ja ja, weer waren we vroeg wakker. De jetlag was nog niet uit ons systeem, maar dat moest vanavond toch echt wel gaan lukken. Op het laatste beetje benzine rijden we het park uit naar de highway 15 om onze weg naar Vegas te vervolgen. We rijden door uitgestrekt woestijn landschap waar bij de grens met Nevada opeens een dorp tevoorschijn komt met alleen maar Casino's en een achtbaan om de hotels heen. Bizar.

We hebben gezien dat er een RV park is in het midden van Las Vegas net naast de strip. Op goed geluk rijden we daarheen met in ons achterhoofd de gedachte dat deze wel helemaal vol zal zijn. Maar nee, ze hebben nog plek en we installeren ons. We lopen naar de strip en merken dat de temperatuur niet heel warm is en dat het vanavond wel eens koud zou kunnen worden. We gaan een kleine shoppingmall in voor een warme trui. Echter achter de facade van een kleine shopping mall gaat een mega mall met honderden winkels schuil. We slagen erin een trui voor mij en een jasje voor Kristel te kopen en we beginnen honger te krijgen. Nu hadden we gezien dat er een foodcourt was in de mall. Eens kijken wat ze daar hebben. We komen in de court aan en zien een megahall met tafeltjes en een halve cirkel met alle fastfood ketens die je maar kan bedenken. Van taco's tot chinees, van hotdogs tot burgers, alles is er te krijgen.

Na wat eten gaan we nog even naar een andere mall, een tip van een van de verkopers. Maarja, welke, na elk casino is een mega shopping mall. Vegas is twee dingen, gokken en geld uitgeven aan consumer goods.
Omdat we redelijk moe zijn pakken we een taxi op de strip. We krijgen een jonge snelle dude die al helemaal klaar is voor de avond. "I'm gonna make big money tonight, they wanna cab, they gotta pay 150 dollars upfront!"
We besluiten een paar uurtjes te gaan slapen. We zetten de wekker om 21:00uur. Gelukkig hebben we dat gedaan, want we zaten in een diepe slaap. We kleden ons aan en gaan wederom naar de strip. We douwen een paar burgers achter de kiezen om een bodempje te leggen.

Bij de Eiffeltoren blijven we staan. Kristel met een liter of twee magarita en ik met een Budweiser.

Op een groot bord word afgeteld. De gehele strip is afgezet en er staan honderdduizenden mensen.

Met z'n allen tellen we af. 5,4,3,2,1 HAPPY NEW YEAR!!!!

Mojave National Preserve

's Ochtends, ja wederom, zijn we vroeg wakker en kijken naar buiten om te zien dan we pal naast de Kelso Dunes staan. Dit zijn waanzinnig mooie zandduinen zoals we ze eerder zagen in Marokko, maar nu hadden we er pal naast geslapen en werden we ermee wakker. We besluiten een wandeling te maken in de duinen.

Daarna gaan we naar de visitors center voor informatie waar we eerst een film moeten bekijken van 12 minuten over alles wat de Mojave te bieden heeft. Vervolgens legd de Ranger ons uit waar we het beste heen kunnen en wat we moeten doen. Het plan is om naar Hole-in-the-wall te rijden via een dirtroad die onze RV makkelijk moet kunnen handelen, daar een wandeling te maken om vervolgens naar Teuntonia Peak te gaan in de Joshua forest. Na een korte lunch beginnen we aan onze route naar Hole in the wall. Deze is eerst nog op asfalt waar een coyote doodleuk voor onze RV voorbij loopt. We slaan rechtsaf en na een mile of twee begint de dirtroad. Nu zeiden we al dat deze RV niet helemaal de top of the line is, maar op deze weg bleek dat zeker zo te zijn. We hadden het gevoel dat alles naar beneden kwam, de magnetron, de houten wandjes etc, alles rammelde oorverdovend hard. We keken elkaar aan en besloten al snel dat hier de grens van het kunnen van ons geliefde huis op vier wielen was. We draaiden om en reden terug. Dan maar direct naar Teutoni Peak.
Eenmaal in het Joshua Forest aangekomen (ja vol met joshua trees) zoeken we een plek op een afstandje van de weg voor onze RV om te overnachten.

Eerst repareren we de RV met wat tape, altijd goed voor reparaties! We trekken de bergschoenen aan en beginnen aan onze tocht door Joshua forest met als doel de Teuntonia Peak van 5710 ft.

We komen veel Joshua bomen tegen, een aantal cactussen en zelfs een heel klein beetje sneeuw.

Terug bij de RV genieten we van een lekker maaltje (Zalmburger met aardappeltjes) en zijn we aan het pokeren. We willen laat naar bed om van onze jetlag af te komen, maar dat lukt niet... om acht uur sluiten onze oogjes...

Leaving Los Angeles

Wederom worden we heel vroeg 's ochtends wakker. Na een te hete douche gaan we naar de lobby van het hotel naast ons en drinken buiten in de nog steeds doodstille Main street een bak koffie. Tip voor mocht je naar LA gaan, zoek een slaapplek ergens in Fairfax of Beverly Hills ofzo en sla Downtown over.
Met de taxi gaan we naar de RV rental om ons nieuwe huis / vervoer op te halen. Ergens in de ghetto van Hawthorne staat een mooi bedrijfje met veel RV's waar we hartelijk worden ontvangen. We moeten even een lading papierwerk doornemen, waarop de vrouw zegt dat ik het contract ook kan tekenen en later doorlezen. Tja... dat leek mij niet zo een goed plan.
Na alles te hebben getekend, de RV te hebben bekeken, de spulletjes ingepakt te hebben zijn we gaan rijden.... voor het eerst in de states, voor het eerst een automaat en voor het eerst een chevy!
Gelukkig hebben we een tomtom erbij gehuurd.
Over de RV, hij is 22foot lang en kan 4 mensen slapen, is enigzins oud, heeft een vering die niet meer al te best is en maakt veel herrie. Hij zit wel lekker en als je hard op het gas drukt dan vliegt hij vooruit. Wij rijden echter zuinig en halen misschien net de 1 op 4...

In ieder geval rijden we nog een lang stuk over de highway bij LA voordat we de stad achter de rug hebben en de amerikaanse natuur om ons heen hebben. Dan valt onze mond open; wat een ruimte... en wat mooi... bizar! We volgen de Hwy 15, vervolgens Hwy 40 met als doel de Mojave National Preserve.

Bij Hesperia gaan we even van de weg af om boodschappen te halen, en wij maar denken dat die supermarkten in frankrijk groot waren. De kassiere vraagt ons waar we vandaan komen om vervolgens op te merken; "how the hell did you end up in Hesperia?"

Bij de laatste tankstation voor de Mojave tanken we nog snel en duiken dan de Mojave in.

Het wordt langzaam donker voordat we het visitors center bereiken. Die zijn net gesloten, maar een ranger legt ons nog snel even uit waar we op een mooie plek kunnen overnachten. We rijden vanaf Kelso een klein stukje terug en slaan rechtsaf op een dirtroad. Deze road volgen we nog 5 miles om vervolgens in de middle of nowhere onze RV stop te zetten, te eten (Buritto's) en wederom vroeg te gaan slapen...

Brad Pitt here we come!

We waren ontzettend vroeg wakker door (wat later zou blijken) toch wel een kleine jetlag. Na een lekkere douche lopen we wederom de Main street af op zoek naar een koffieplekje om een ontbijtje te krijgen. Downtown lijkt ook 's ochtends een spookstad en we begonnen ons af te vragen waarom je eigenlijk in Downtown moet zijn.

Na een heerlijke koffie (+/- 6:30 a.m) begeven we ons naar de metro om richting... jawel... Hollywood te gaan. De hollywood boulevard was nog zo goed als leeg toen wij eraan kwamen.

Waar wij dachten dat er een paar sterren op de vloer zouden zijn zagen we er duizenden, de meeste voor ons onbekend. We gingen op zoek naar dat wat we zochten, een heel fout busje om langs de huizen van de sterren mee te rijden. Het duurde niet lang voordat iemand ons benaderde voor de toeristische tocht. Helaas, hij vertrok pas om 10:30, en het was pas 08:00 uur. Na snel bij de concurrent gekeken te hebben toch besloten om de tocht te kopen, deze was inmiddels, doordat we zulke moeilijke klanten waren, alweer in prijs gedaald. Bij de volgende koffietent weer koffie gezopen en lekker rond gekeken.

Eindelijk was het zover, we gingen vertrekken... eeuhm.. naja, bijna, want het busje moest natuurlijk wel vol. Met een half uur vertraging eindelijk op pad. Op naar het Hollywood sign. Onze chauffeur had de beste spot waar niemand kon komen, tja en dan sta je daar met nog 100 anderen. Maar wel tof.

Op naar beneden, nog wat mensen oppikken en vervolgens naar de huizen van de sterren. Ozzy Osbourne, Britney Spears, the Playboy Mansion, the Viper Room, Roxy, Jlo, Ben Affleck, Madonna etc etc... en wie u ook alweer waar woont weten we niet meer. We komen langs Sunset Boulevard & Rodeo Drive en vinden het eigenlijk wel goed zo... dus stappen uit en rijden niet tot het einde door. Effe lopen door de winkels van de rich & famous om vervolgens te wandelen door Beverly Hills.

We pakken de metro om naar Downtown te gaan. Tja, we snappen downtown nog steeds niet helemaal. Er wonen alleen maar zwervers en mexicanen die allemaal kleine winkeltjes hebben die slechte pakken verkopen, lelijke tapijten, goedkope juwelen. Snel nog even langs een winkeltje voor brood en wat andere dingetjes om op de hotelkamer te eten. Daar aangekomen haalt de jetlag ons in en vallen we zonder te eten in slaap....

We're leaving to the states

Voordat wij vertrokken naar de USA waren we al een beetje zenuwachtig over de douane in de verenigde staten. We hadden van meerdere mensen gehoord hoe streng ze daar zouden zijn en dat je zomaar een paar uur kwijt bent voordat je erdoor komt. We hadden onze borst al nat gemaakt, komt het bericht dat ene Abdullah, twee dagen voor ons vertrek, een aanslag probeerde te plegen bij Detroit op een vlucht die was vertrokken uit Amsterdam. Oh oh, verscherpte controles, en dat met een tas vol met camera's en rolletjes. We waren al blij dat mijn baard eraf was.

's Ochtends zijn we vroeg vertrokken naar Schiphol zodat we er op tijd zouden zijn mochten er problemen zijn met bv: mijn camera's. Met de trein naar schiphol, dat ging goed. Vervolgens inchecken, ook goed. Op naar de gate. Daar moesten we even wachten. De douaniers kwamen eraan. We moesten een lading vragen beantwoorden, maar die waren voorspelbaar en simpel, geen probleem. Op naar de x-ray. Voor het eerst ging er geen rood lampje branden, toch fouilleren, standaard sinds onze Abdullah zijn been in vuur en vlam had gezet. "Heeft u nog handbagage?" Met een "nee" en vervolgens de handbagage pakken waren we weg gekomen, daarvoor waren ze veel te druk, maar we zijn eerlijk, dus "ja." Hij kijkt in de tas en ziet alle camera's, hij raakt er eentje aan alsof hij die graag zou willen hebben en zegt vervolgens: "okey." We lopen door de slurf het vliegtuig in.

We zitten helemaal achteraan in het vliegtuig met een aantal bejaarden uit Brabant die naar een cruise gaan. Direct beginnen ze aan de wijn te lurken, en dat blijft de gehele vlucht doorgaan, en ja, spraakzaam waren ze ook. Hele levensverhalen kwamen eruit. Toch heeft Kristel tussen Amsterdam en Philadelphia ook nog even haar ogen dicht kunnen doen.

In Philadelphia kwam natuurlijk het spannendste gedeelte. Langs die douanier komen. We komen in een grote hal met tientallen hokjes met daarin de beruchte douaniers. Na lang wachten waren wij aan de beurt. Kristel ging als eerste en was eigenlijk vrij snel klaar. Toen mocht ik. Na een aantal vragen kwam hij bij de vraag wat ik deed in het dagelijks leven. Ik vertel dat ik fotograaf ben. Hierop volgt de vraag, ben je hier voor business of voor vakantie. Doodleuk vertel ik hem dat ik puur voor de vakantie kom. Hij kijkt me aan en zegt: "you're a photographer, destination LA, and you're telling me that you are not here for business..." "No man, just vacation with the misses!" Nog een aantal maal vraagt hij of ik niet hier ben voor business om vervolgens ook bij mij de benodigde stempels te zetten en mij erdoor te laten gaan. Pfoei, dat is gelukt, maar qua strengheid vonden we het beiden reuze meevallen.

Snel zijn we het vliegveld uit gesneakt (langs een controle, verkeerde kant, was allemaal geen probleem, wat nou goede safety!) om een cigaret op te steken. Snel weer terug om onze vlucht te halen naar LA. Net op tijd redden we het, twee plekken achter elkaar, dus weinig communicatie tussen ons de volgende 5 uur, maar bon, de dag begint al lang te duren en het is nog steeds 27 december. Om 21:00 uur landen we in LA, terwijl we om 12:50 uur uit amsterdam vertrokken en inmiddels al 16 a 17 uur verder waren.

Na het ophalen van onze bagage pakken we de taxi naar downtown LA. Daar aangekomen lijkt het net een spookstad, geen mens of auto op de weg. We checken in bij het hotel en gaan naar de kamer. Dat ziet er allemaal goed uit.

We gaan nog even de Main Street af om te genieten van een kleine salade en een biertje (en ja daar zitten we naast Dave Foley.) Vervolgens gaan we terug naar het hotel en gaan onze oogjes dicht...