We're leaving to the states

Voordat wij vertrokken naar de USA waren we al een beetje zenuwachtig over de douane in de verenigde staten. We hadden van meerdere mensen gehoord hoe streng ze daar zouden zijn en dat je zomaar een paar uur kwijt bent voordat je erdoor komt. We hadden onze borst al nat gemaakt, komt het bericht dat ene Abdullah, twee dagen voor ons vertrek, een aanslag probeerde te plegen bij Detroit op een vlucht die was vertrokken uit Amsterdam. Oh oh, verscherpte controles, en dat met een tas vol met camera's en rolletjes. We waren al blij dat mijn baard eraf was.

's Ochtends zijn we vroeg vertrokken naar Schiphol zodat we er op tijd zouden zijn mochten er problemen zijn met bv: mijn camera's. Met de trein naar schiphol, dat ging goed. Vervolgens inchecken, ook goed. Op naar de gate. Daar moesten we even wachten. De douaniers kwamen eraan. We moesten een lading vragen beantwoorden, maar die waren voorspelbaar en simpel, geen probleem. Op naar de x-ray. Voor het eerst ging er geen rood lampje branden, toch fouilleren, standaard sinds onze Abdullah zijn been in vuur en vlam had gezet. "Heeft u nog handbagage?" Met een "nee" en vervolgens de handbagage pakken waren we weg gekomen, daarvoor waren ze veel te druk, maar we zijn eerlijk, dus "ja." Hij kijkt in de tas en ziet alle camera's, hij raakt er eentje aan alsof hij die graag zou willen hebben en zegt vervolgens: "okey." We lopen door de slurf het vliegtuig in.

We zitten helemaal achteraan in het vliegtuig met een aantal bejaarden uit Brabant die naar een cruise gaan. Direct beginnen ze aan de wijn te lurken, en dat blijft de gehele vlucht doorgaan, en ja, spraakzaam waren ze ook. Hele levensverhalen kwamen eruit. Toch heeft Kristel tussen Amsterdam en Philadelphia ook nog even haar ogen dicht kunnen doen.

In Philadelphia kwam natuurlijk het spannendste gedeelte. Langs die douanier komen. We komen in een grote hal met tientallen hokjes met daarin de beruchte douaniers. Na lang wachten waren wij aan de beurt. Kristel ging als eerste en was eigenlijk vrij snel klaar. Toen mocht ik. Na een aantal vragen kwam hij bij de vraag wat ik deed in het dagelijks leven. Ik vertel dat ik fotograaf ben. Hierop volgt de vraag, ben je hier voor business of voor vakantie. Doodleuk vertel ik hem dat ik puur voor de vakantie kom. Hij kijkt me aan en zegt: "you're a photographer, destination LA, and you're telling me that you are not here for business..." "No man, just vacation with the misses!" Nog een aantal maal vraagt hij of ik niet hier ben voor business om vervolgens ook bij mij de benodigde stempels te zetten en mij erdoor te laten gaan. Pfoei, dat is gelukt, maar qua strengheid vonden we het beiden reuze meevallen.

Snel zijn we het vliegveld uit gesneakt (langs een controle, verkeerde kant, was allemaal geen probleem, wat nou goede safety!) om een cigaret op te steken. Snel weer terug om onze vlucht te halen naar LA. Net op tijd redden we het, twee plekken achter elkaar, dus weinig communicatie tussen ons de volgende 5 uur, maar bon, de dag begint al lang te duren en het is nog steeds 27 december. Om 21:00 uur landen we in LA, terwijl we om 12:50 uur uit amsterdam vertrokken en inmiddels al 16 a 17 uur verder waren.

Na het ophalen van onze bagage pakken we de taxi naar downtown LA. Daar aangekomen lijkt het net een spookstad, geen mens of auto op de weg. We checken in bij het hotel en gaan naar de kamer. Dat ziet er allemaal goed uit.

We gaan nog even de Main Street af om te genieten van een kleine salade en een biertje (en ja daar zitten we naast Dave Foley.) Vervolgens gaan we terug naar het hotel en gaan onze oogjes dicht...