The wave is coming...

Voordat ik het verhaal van vandaag vertel wil ik jullie eerst een foto tonen die ik gisteren heb gemaakt bij het bikerscafe. Het is een bordje met tsunami hazard zone. In 1964 was hier een heftige tsunami, sindsdien staat hier gemarkeerd waar het gevaarlijk is en waar je heen moet in geval van een tsunami warning. Wij sliepen in ieder geval zwaar in tsunami hazard zone. Daarover later meer.

Voor de verandering zijn we eens lekker lang in bed gebleven. De regen speelde daarbij ook een rol. Vanuit ons bed keken we uit op de rivier, die 200 meter verder uitmondde in de zee. Uiteindelijk zijn we toch maar opgestaan en zijn gaan douchen.

Toen alle spullen waren ingepakt zagen we dat het ophield met regenen. We wilden gaan wandelen bij de Tall Trees Grove, een afgelegen stuk in de Redwoods. Om daar te komen moesten we eerst naar het visitors center om een permis te krijgen om daar te komen. Onderweg zie je hier veel bordjes met oppassen voor Elk crossings. Ach ja, die bordjes zie je zo vaak, maar opeens langs de weg een hele groep wilde elks. Bij het visitors center kregen we een code mee voor een slot dat toegang gaf tot een dirtroad van 6 mille lang tot aan het begin van onze tocht. We reden eerst 10 miles een asfalt weg omhoog die soms de 15% haalde.

Toen kwamen we bij een hek die wij open konden maken. We waren die dag de enige die daarheen gingen. Wij op weg naar nowhere. Wij sluiten het hek en beginnen aan onze 6 mile dirtroad. Onze RV hield het echter goed uit. We slipten soms wat in de modder, maar we kwamen er goed doorheen.

De wandeling was waanzinnig. Het sprookjeslandschap waar we eerder over spraken was hier nog veel mooier. Na een lange afdaling kwamen we bij de hoogste bomen van de Redwoods, sommige wel tot 110 meter hoog.

We komen uit bij een grote beek wat net op Canada leek, ondanks dat we daar nog nooit zijn geweest.

We lopen nog een stuk verder om vervolgens weer een lange klim naar boven te maken. Eenmaal boven hebben we 7 miles van prachtige natuur gezien. Het zijn bossen zoals je die in oude sprookjesfilms ziet, of Lord of the Rings.

Voldaan klimmen we in ons rijdende huisje, gaan even plassen en maken ons klaar voor de tocht terug naar beneden. We moesten nog even langs het bikerscafe omdat we daar iets hadden vergeten de dag ervoor. Ik zit op de bestuuders stoel en Kristel doet iets achter in de RV. Opeens gaat de RV hard op en neer, ik kijk naar achter en vraag; " wat ben je in godsnaam aan het doen?" Maar Kristel staat stil, we blijven op en neer gaan en we denken gelijk aan een beer die tegen onze auto aan het duwen is. Ik stap uit en kijk langs de auto en onder de auto… niks. Het schudden stopt… hhmmm raar, wat was dat?

We rijden de dirtroad weer helemaal af. We komen op de asfalt weg en zien dat de zon mooi ondergaat en maken bij een uitkijkpunt wat foto's van onszelf.

Er staan best wat auto's met allemaal locals, een aantal zitten in hun auto en een aantal zijn buiten. Een paar kinderen spelen met stenen. "This is not the time to play" zegt een trailertrash moeder. "Vage lui" denken we en stappen de auto weer in. We rijden de stijle weg weer naar beneden en vervolgens naar het dorp. Het lijkt net een spookstad. Het lijkt erop dat er geen elektriciteit is en iedereen is verdwenen. We komen aan bij het bikerscafe waar de eigenaar net de auto is uitgestapt en aan een generator aan het futselen is. Behoorlijk wit kijkt hij ons aan en zegt: "I just came back, what an earthquake eh? Did jou get the tsunami warning?" "Eeeuuuhhh what?" "We're okey now, there is no more warning." We gaan wat beduusd naar binnen waar het pikdonker is. Een aantal locals komen ook terug en stappen uit hun auto's. Iedereen praat met elkaar. De aardbeving (6.5 op schaal van richter) was de heftigste sinds 1991. We nemen allebei een biertje. Zo, dat hebben we ook weer meegemaakt. Want was die tsunami wel gekomen, dan hadden we of vast gezeten op die berg, wat in principe geen probleem was geweest met ons huisje, of we waren er mooi ingereden.
We verlaten het cafe en gaan naar een plek voor RV's in de Redwoods. We zetten de radio aan waar het enige thema de aardbeving is. Mensen bellen wat hun schade is. Het lijkt qua schade en ernstige verwondingen mee te vallen. De DJ's beginnen er zelfs grapjes over te maken totdat ze weer overgaan tot het draaien van westernmuziek. We eten heerlijke spareribs uit de oven, spelen wat jokeren. Het is zo donker buiten dat we besluiten niet meer naar buiten te gaan. We lijken nog wat aftershocks te voelen, maar in de RV beweegt alles vrij snel. We gaan lekker slapen, morgen een nieuwe dag.