From desert to snow

Na een lekker ontbijt gaan we naar de mensen die het RV park runnen. Hij had ons beloofd wat routes aan te bevelen. We waren erachter gekomen dat Kings Canyon, Sequoi National Park en Yosemite National Park door sneeuwval geen optie voor ons was. We gingen bij hun in de camper. Zijn naam was Jim Morgan en hij had 22 jaar voor Digital equipment gewerkt. Zij vertelden ons wat allemaal mooi was en waar we eventueel heen konden gaan. Opeens ging het gesprek over de gun policy in de states. Beiden hadden ze meerdere wapens en dat was natuurlijk de normaalste zaak van de wereld. Kristel wilde er wel eens eentje in haar hand hebben. Jim ontlaadde het pistool en gaf deze aan Kristel.

We rijden Death Valley uit en rijden richting noorden.

Onderweg zien we een gele vlakte. Beiden dachten we dat het zand was, dus leuk. We zetten de RV aan de kant en lopen naar de zandvlakte. Toen bleek het keihard te zijn. Waanzinnig.

We hadden een weg op de kaart gezien die ons wel mooi leek, maar we wisten niet of dat deze sneeuwvrij zou zijn. De afslag kwam en we moesten een keuze maken. We zagen een groep werklui staan en dachten het aan hen te vragen. We zetten de RV neer, stappen uit en lopen richting de mannen. Tussen de mannen stond een Ranger die snel naar ons toe kwam. Hij wilde ons graag helpen maar was een beetje misterieus over de mannen die achter hem stonden. Wij hadden al snel door dat die gevangenen waren die hier schoonmaakdienst hadden. De Ranger vond het contact prachtig, maar kende de regio nauwelijks en belde een "hunting buddy" even op. De weg was sneeuwvrij en dus begaanbaar. Kristel vraagt nog even of we genoeg benzine hebben en ik knik.

De weg was prachtig, een uur geleden stonden we nog zwetend in de Desert, nu in de sneeuw, hoe was het toch mogelijk.

We maken wat foto's en vervolgen onze weg. In een mini dorpje stoppen we omdat er een winkeltje is. Niet dat we iets nodig hadden, maarja, je wil het van dichtbij zien. Een bejaard echtpaar runt de winkel terwijl een local iets koopt en meteen tegen ons begint te praten over zijn LPG tank. Dit is echt een film. We snappen nu hoe je een verhaal als No Country for old men kan bedenken.

We rijden verder noordelijk naar Basalt om Benzine te tanken... maar Basalt bestaat niet... gelukkig heb ik nog een extra van 5 gallons, maar Mila is de volgende plek voor benzine, dat moeten we halen.

Eenmaal in Mila is de RV park open vanaf Maart en het tankstation vanaf 5 uur gesloten. AAAAHHHH! We lopen de kroeg binnen om het te vragen. Er zitten 5 mensen binnen, allen letterlijk uit een Tarantino film gelopen. Ze kunnen ons nie helpen. Doorijden naar Hawthorne... "Halen we dat nog" vraagt Kristel. "Tuurlijk" zeg ik terwijl ik het absoluut niet zeker weet. Met lichtelijk zwetende handjes halen we Hawthorne, met de wijzer op het rode streepje van de benzinemeter. We tanken, gaan vervolgens naar een RV park en nemen een heerlijke warme douche. We eten een snelle magnetron maaltijd en komen erachter dat we de wifi code niet hebben gekregen voor mijn iphone. We lopen naar onze Canadese buren voor de code, waar we meteen moeten binnen komen voor Ribs and wine. We beleven een gezellige avond met onze creatieve orchard buren en gaan vervolgens heerlijk slapen...